Anonieme verklaringen.
Ik heb er nooit van gehouden.
Ze doen mij teveel denken aan de collaborateurs ten tijde van WO II, waarbij anonieme briefjes met een gespleten hand aan de Duitse bezetter werden gegeven om verzetsstrijders, zoals mijn vader er een was, te laten oppakken.
Achter een schild van onzichtbaarheid verklikken getuigt van weinig moed, vaak van kwaadwilligheid.
In de Europese strafrechtspraak mogen anonieme verklaringen hoogstens als “steunbewijs” worden aangewend.
Reden daarvan ligt voor de hand : persoonlijk voordeel, wraak, jaloezie of ideologische motieven kunnen aan de basis liggen van leugenachtige en daardoor schadeverwekkende verklaringen.
Op 29 september 2023, drie dagen nadat mijn boek “Operatie Kerk” in de boekhandel lag, stuurde het federaal parket een perscommuniqué uit waarin het boek scherp op de korrel werd genomen.
Het communiqué was niet genaamtekend.
De tekst van het parket liet de lezer geloven dat ik complotten zag en dat mijn stelling dat er in “Operatie Kelk” tot drie maal toe clandestiene – lees : bij wet verboden- zittingen hadden plaatsgevonden, flagrant fout was.
Het betroffen, aldus het wijdverspreid persbericht, geen zittingen waarop tegenspraak diende gerespecteerd, maar procedures die eenzijdig en dus zonder aanwezigheid van mijn cliënten, -de slachtoffers van seksueel misbruik binnen de katholieke kerk- konden plaatsvinden.
Het federaal parket orakelde dat er helemaal niets onwettigs gebeurd was en het openbaar ministerie perfect haar werk had gedaan.
Deze communicatie van het hoogste orgaan binnen het openbaar ministerie, zorgde voor een lawine aan reacties, vooral via de riolen van de sociale media.
Een kliekje advocaten, professoren -al dan niet aangestuurd door A.I.- en andere zelfverklaarde intellectuelen lieten de baggermachine de vrije loop. De hofnarren van de katholieke kerk wentelden zich in ranzigheid.
Ook een magistraat op rust stuurde het persbericht van het federaal parket met een zweem van triomf de wereld door.
Mijn stellingen uit “Operatie Kerk” werden ondertussen onderzocht.
Eerst door het bij Grondwet opgerichte controleorgaan van justitie, de Hoge Raad.
De Hoge Raad voor de Justitie werd in haar taak om “Operatie Kelk” te controleren gehinderd.
De Hoge Raad vroeg aan de drie parketten (het parket van de procureur des konings te Brussel, het parket-generaal te Brussel en het federaal parket) hun werkingskaften te kunnen inkijken.
Dit zou een helder inzicht geven in de interne communicatie en de chronologie van de activiteiten duidelijk maken.
Niet dus.
Het parket van de procureur zegde deze kaft vernietigd te hebben en het parket-generaal evenals het federaal parket weigerden deze kaften ter beschikking te stellen.
Ondanks deze onbeschaamde houding was het rapport van de Hoge Raad van 16 april 2024 duidelijk en vernietigend.
De drie “clandestiene” zittingen waar ik het in mijn boek over had waren inderdaad onwettig. De slachtoffers dienden evident opgeroepen te worden. Het stond met zoveel woorden in de wet en ook het Hof van Cassatie zegde zulks.
Vandaag ligt ook het lijvig rapport van de parlementaire onderzoekscommissie (POC) op tafel.
Dit rapport gaat nog veel verder dan wat de Hoge Raad reeds zegde.
Het verslag is stuitend én voor de kerk én voor justitie.
Het perscommuniqué van het federaal parket mag op de schop.
Wie het destijds schreef weten we niet.
Een reactie van het federaal parket blijft nu uit.
Door de stilte zie je soms duidelijker.
Ik gebruikte deze woorden ook na de vrijspraak voor het hof van assisen van de dokter die Tine Nys euthanaseerde en ik van het openbaar ministerie geen antwoord kreeg op de vraag waarom drie moedige artsen plotsklaps dienden terecht te staan voor gifmoord.
Of zouden er parallellen bestaan tussen “Operatie Kelk” en de euthanasiezaak?
Ik beweerde in mijn boek van wel.
Niet anoniem.
Walter Van Steenbrugge
26 maart 2026