Afgelopen donderdag geraakte ik na de match van Club tot in de vestiaire van de kersverse kampioenen.
Ik had maar één doel: ik wou de kapitein feliciteren.
Bij een eerste blik in de kleedkamer zag ik hem niet. Enkel dansende en halfnaakte mannenlijven.
Tot plots een schlager van André Hazes door de te luide muziekboxen schalde. Ik hoorde zijn typisch stemgeluid, Limburgse klanken, ver naast de toon van de song.
Na een proficiat smeekte ik hem om zondag niet meer te spelen en dit in het belang van het vaderland. De pijnen aan enkel en heup mochten het WK in Amerika toch niet hypothekeren.
“Nee ik wil zeker spelen”, was het antwoord.
Hans Vanaken is voor mij een mysterie.
Hoe is het mogelijk om zoveel talenten te bezitten?
Hans heerst op het veld, zonder de woorden van een generaal maar met daden die wijzen op genialiteit.
Auteur van een niet meer te tellen aantal toverdoelpunten – denk aan die streep in de winkelhaak tegen Union, het leek wel Mondriaan – en van buitenaardse dribbels die je niet meteen verwacht van dat lange ranke lichaam.
Een en al vernuft en instinct, in een geruisloze omslag van strijd naar schoonheid.
Hans Vanaken verheft voetbal tot kunst.
Ook voorbeeld voor mens en maatschappij.
Hans zwichtte niet voor vreemde valuta, staat nooit op met goudkoorts.
In een voetbalwereld waar zowat iedereen met een gespleten tong spreekt, communiceert Vanaken helder en zalig ethisch. Geen zweem van twijfel of berekening hangt tussen zijn woorden.
Na de match scheurt hij ook niet met de Porsche weg naar het volgende feestje. Nee, dan verdwijnt hij in de warme dampkring van genot en geborgenheid bij vrouw en dochtertje.
Hans Vanaken is nu al een legende ook al vermoed ik dat hij nog een paar titels en records zal binnenhalen.
Het “mysterie Vanaken” moet van mij niet uitgelegd worden. Het mag zelfs nog vergroten, om Harry Mulisch te citeren.
Toen ik na het kampioenenfeest in Mechelen het stadion uitstapte, zag en sprak ik vader Vital en mama Renild die hun wagen in een verderop gelegen wei hadden geparkeerd.
Het gesprek en hun uitstraling verklaarde veel voor mij.
Het pakket aan genen dat Hans heeft meegekregen moet indrukwekkend geweest zijn.
Ik dacht meteen aan mijn cliënten die ik dagelijks in de gevangenis bezoek en destijds kansloos in de wereld zijn gestapt.
Zij hoorden nooit het geluid van applaus.
Walter Van Steenbrugge
24 mei 2026