Oostende is mijn heimat geworden.
Al bijna negen jaar breng ik er mijn weekends door.
Een plek waar de ziel nog kan ademen, waar het licht anders schijnt dan in het hinterland, de lucht vol zout en vrijheid zit, de horizon de zee kust in een eeuwige omhelzing.
De zeewind is er woest en wild, draagt verhalen van zeelieden, van verloren dromen.
Oostende zorgt voor rust in het hoofd, verdrijft het verdriet van de week, de modder valt er van de toga.
Geen betere plek ook om na te denken.
Het scrollen van vluchtige beelden die van het scherm spatten krijgt er geen plaats. Soms denk ik dat die alomtegenwoordige telefoon voor eenzaamheid, angst en lafheid zorgt, ver weg van een noodzakelijk sociaal bestaan.
Nemen we nog tijd voor reflectie, om te denken voorbij het denken, te verbeelden?
Er is een nieuwe verlichting nodig, nieuwe standaarden.
Binnen enkele weken start Theater aan Zee.
Dit jaar in het teken van de steeds verder eroderende mensenrechten, van het onherroepelijk aantasten van elementaire en humane waarden.
Ik hoop dat de makers van deze nog vrije kunstvorm de imaginatie aan de macht hijsen.
Complexloos, compromisloos en gedurfd.
Als daad van protest. Die is nooit zo nodig geweest.
Walter Van Steenbrugge
17 juni 2026